ஒரு நாள் காலை நேரம்.புத்தர் உபதேசம் செய்ய வரும் நேரம்.கூட்டம் அலை மோதியது.புத்தர் வந்தார்.உடனே எங்கும் அமைதி.எல்லோருக்கும் புத்தரின் உபதேசங்களைக் கேட்க ஆவல்.நீண்ட தூரத்திலிருந்து அவர்கள் வந்திருந்தனர்.புத்தர் வந்து அமர்ந்தார்.கூட்டம் நடக்குமிடத்தில் ஒரு பெரிய மரம் இருந்தது.புத்தர் உபதேசத்தை ஆரம்பிக்க இருந்த தருணத்தில் மரத்திலிருந்த ஒரு பறவை கீச்சிட ஆரம்பித்தது.அதன் குரல் மிக இனிமையாக இருந்தது.அந்த அமைதியான சூழலில் அந்தப் பறவையின் குரல் ரம்மியமாக இருந்தது.புத்தர் அந்தப் பறவையின் இனிய குரல் கேட்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்.அவர் தன் பேச்சை ஆரம்பிக்கவில்லை.சிறிது நரத்தில் அப்பறவை அங்கிருந்து பறந்து சென்று விட்டது.எல்லோரும் புத்தரின் பேச்சைக் கேட்கத் தயாரானபோது புத்தர் சொன்னார்,''இன்றைய மிகச்சிறந்த  உபதேசம் முடிந்துவிட்டது.அனைவரும் செல்லலாம்.''

ஒருவர் ஞானியிடம் சென்று,''எனக்கு மிகவும் எளிதாகக் கோபம் வந்து விடுகிறது.அதனைக் கட்டுப்படுத்துவதுதான்  சிரமமாக இருக்கிறது.இதற்கு எப்படித் தீர்வு காண்பது?''என்று தன் பிரச்சினையைக் கூறித் தீர்வு கேட்டார்.ஞானி சொன்னார்,''உங்களுக்குக் கோபப்படுவது என்பது சுலபமான ஒன்று.அதனைக் கட்டுப் படுத்துவதுதான் சிரமமான ஒன்று.சுலபமான காரியத்தைச் செய்வது சுலபம்.கடினமான காரியத்தைச் செய்வது கடினம்.கடினமான காரியத்தை நீங்கள் செய்யவே வேண்டாம்.சுலபமான காரியத்தைச் செய்வதற்கு முழு சுதந்திரம் கொடுத்து விட்டோம்...இப்போது,நீங்கள் காலையிலிருந்து மாலை வரை கோபத்துடனேயே இருக்க வேண்டும்.கோபப்படுவது சுலபம் என்று கூறி விட்டீர்கள்.மாலை வரை கோபத்துடன் இருந்து காட்டுங்கள்,''
இப்படி அவர் கூறியபின்தான் வந்தவருக்கு கோபத்தின் நடைமுறைத் தன்மை புரிந்தது.
கோபமோ எதுவோ,அது அது போக்கில் வந்துவிட்டு,அதுபோக்கில் போய் விடுகிறது.அது ஏதோ நமக்குக் கட்டுப் பட்டதுபோல நினைத்து நாம் அதனுடன் போராடி,தேவையற்ற பிரச்சினைகளை எல்லாம் கொண்டு வந்து விடுகிறோம்.
          ---''ஸ்ரீ பகவத் பார்வையில் ஜென் கதைகள்'' என்னும் நூலிலிருந்து.

போதி தர்மர் புத்த மதக் கொள்கைகளைப் பரப்ப ஒவ்வொரு நாடாகச் சென்று கொண்டிருந்தார்.அவர் வருகையை அறிந்த ஒரு நாட்டு மன்னன் தன் பரிவாரங்களுடன் தன் நாட்டின் எல்லையில் நின்று கொண்டிருந்தான்.போதி தர்மர் தன் சீடர்களுடன் வந்து கொண்டிருந்தார்.அவர் நடையில் ஏதோ வித்தியாசம் இருப்பதை உணர்ந்த அமைச்சர் கூர்ந்து பார்த்தபோதுதான் தெரிந்தது;போதிதர்மர் ஒரு காலில் மட்டும் செருப்பை அணிந்து கொண்டு இன்னொரு செருப்பை கையில் வைத்துக் கொண்டும் இருந்தார்.கையில் செருப்புடன் மன்னரைப் பார்த்தால் மன்னருக்கு மரியாதைக் குறைவாயிருக்குமே என்று அமைச்சர் எண்ணினார்.என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்த அமைச்சர் போதிதர்மரிடம் சென்று மரியாதையுடன்,''ஐயன்மீர்,தாங்கள் சுமக்கும் செருப்பை அடியேன் சுமக்க அருள் புரிய வேண்டும்,''போதிதர்மர் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார்,''பரவாயில்லை.இந்த செருப்பு இத்தனை ஆண்டு காலமாக என்னை சுமந்து வந்தது.இப்போது அதை நான் சுமப்பதுதான் முறையாகும்,''
ஞானிகளுக்கு, அறுந்த செருப்புக்கும் அரசனின்   மரியாதைக்கும்  பெரிய  வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை.

நாம தேவர் என்ற ஞானி சில ஞானிகளுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.அவர்களுள் கோராகும்பர் என்பவரும் இருந்தார்.அவரது தொழில் மண் பாண்டங்கள் செய்வது.நாமதேவருக்கு தன் ஞானம் பற்றி சிறிது செருக்கு உண்டு.அவர் கோராகும்பரைப் பார்த்து,''நீங்கள் செய்யும் மண் பாண்டங்கள் நன்றாக வெந்து விட்டதா என்று கையினால் தட்டிப் பார்த்தே கண்டு பிடித்து விடுவீர்கள் அல்லவா?''என்று கேலியாகக் கேட்க கோராகும்பரும் ஆம் என்று சொன்னார்.''அப்படியானால் இங்கே உள்ள அனைத்து ஞானிகளையும் உங்கள் கையால் தட்டிப் பார்த்து அவர்கள் பக்குவம் அடைந்து விட்டார்களா என்று கூறுங்கள்,''என்றார் நாமதேவர்.கோராகும்பரும் ஒவ்வொருவர் தலையிலும் தன் கையால் தட்டிக் கொண்டே வந்தார்.நாமதேவரின் தலையிலும் அவர் தட்டியபோது அவருக்குக் கடுமையான கோபம் வந்துவிட்டது,''உனக்கு எவ்வளவு திமிர் இருந்தால் என்னையே தட்டி சோதிப்பாய்?''என்று நாமதேவர் வெகுண்டார்.கோராகும்பர் அமைதியாகச் சொன்னார்,''இந்தப் பாண்டம் மட்டும் சரியாக வேகவில்லை.''

ஒரு பெண்மணி,தன் வீட்டுத் தேவைக்கு சற்று தொலைவிலிருந்து தினம் தண்ணீர் கொண்டு வருவது வழக்கம்.ஒரு கம்பில் இரு முனைகளிலும்  இரு பானைகளை தொங்கவிட்டுக் கொண்டு சென்று தண்ணீர் எடுத்து வருவார். இரண்டு பானைகளில் ஒரு பானையில் தண்ணீர் கொஞ்சம் ஒழுகும் இதனால் வீட்டிற்குச் செல்லும்போது அதில் பாதி அளவிற்குத்தான் தண்ணீர் இருக்கும்.ஒரு நாள் நல்ல நிலையிலிருந்த பானை ஓட்டைப் பானையைப் பார்த்து கிண்டல் செய்தது,''உன்னால் முழு உபயோகம் இல்லையே,'' அந்த ஓட்டைப் பானைக்கும் தன் மீதே வருத்தம் வந்தது.அது அந்தப் பெண்மணியிடம் வருத்தத்துடன் சொன்னது,''அம்மா,என்னால் உனக்கு பாதிப் பானை தண்ணீர் வீணாகிறது.என்னால் உனக்குத் தொல்லை.பேசாமல் என்னை கழட்டிவிட்டு வேறு பானையை உபயோகியுங்கள்,''அந்தப் பெண்மணி சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள்,''உன்னால் பயன் இல்லை என்று ஏன் எண்ணுகிறாய்?''
நான் வரும் பாதையைப் பார்த்தாயா?உன் பக்கம் தண்ணீர் ஒழுகியதால் நான் அந்தப் பக்கம் சில பூச் செடிகளை நட்டேன்.தினமும் தண்ணீர் விழுந்ததால் அச்செடிகள் நன்கு வளர்ந்து இப்போது பூத்துக் குலுங்குகின்றன.எனக்கு நிறைய பூக்கள் கிடைக்கின்றன,''அந்தப் பானைக்கு தன்னாலும் பயன் இருக்கிறது என்பது தெரிந்து மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
இதுபோலத்தான் நம்மிடையே குறை இல்லாத மனிதர்களே கிடையாது யாரிடம் என்ன குறை இருந்தாலும் அக்குறையுடன் அவர்களை ஏற்றுக் கொள்ளப் பழகினால் அதுதான் உண்மையான நட்பு.உண்மையான பாசம்.

சுபி ஞானி ரபியாவிடம் ஒருவர் கேட்டார்,''உண்மைக்கும் பொய்க்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்ன?''ரபியா சொன்னார்,''நான்கு அங்குலம்?''கேட்டவர்க்கு இந்த விசித்திரமான பதிலின் பொருள் தெரியாதை அறிந்து அவரே சொன்னார்,''காதுக்கும்,கண்ணிற்கும் உள்ள இந்த இடைவெளிதான் பொய்க்கும் உண்மைக்கும் உள்ள வித்தியாசம் .ஏனெனில் காதால் கேட்பது பொய்.கண்ணால் பார்ப்பதுதான் மெய்.''
இந்த விசயத்தில் நமது வள்ளுவர் இன்னும் தெளிவான கருத்தைக் கூறியுள்ளார்.அதாவது,கண்ணால் பார்ப்பதும் பொய்.காதால் கேட்பதும் பொய்.தீர விசாரித்து அறிவதே மெய்.

சூபி பெண் ஞானி ரபியா தன சீடர்களுடன் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்.அப்போது ஹாசன் என்ற துறவி அங்கு வந்து சேர்ந்தார்.ஹாசன் கர்வத்துடன் ரபியாவைப் பார்த்து சொன்னார்,''எனக்கு நீரில் நடக்கத் தெரியும்.நீங்களும் நீருக்கு வாருங்கள்.அங்கு நாம் அமர்ந்து ஆன்மீக விவாதங்கள் நடத்தலாம்,''ரபியா அமைதியாக சொன்னார்,''நீங்கள் இந்தக் குழுவிலிருந்து தனிமைப் படுத்திக் காட்ட விரும்புவது போலத் தெரிகிறது.பரவாயில்லை,நீங்கள் என்னுடன் வாருங்களேன்,அப்படியேகாற்றில் பறந்தபடி வானில் நமது விவாதத்தை வைத்துக் கொள்வோம்,''இந்தப் பதிலை எதிர்பாராத ஹாசன்,''என்னிடம் பறக்கும் சக்தி இல்லை,''என்று சொன்னார்.ரபியா சொன்னார்,''நீங்கள் சொன்ன நீரில் நடக்கும் சக்தி ஒரு மீனுக்குக் கூட இருக்கிறது.அதேபோல நான் சொன்ன காற்றில் பறக்கும் சக்தி சாதாரண ஈயிடமே இருக்கிறது.இந்த சக்திகளெல்லாம் நம்மைப் பற்றி பெருமை பேசவோ,அடுத்தவரைக் காட்டிலும் நான் உயர்ந்தவன் என்று காட்டிக் கொள்ளவோ உதவுமே தவிர,ஆன்மீகத்துக்கு உதவாது,''