நாய் ஒன்று தன இன நாய்களுக்கு போதனை செய்து வந்தது.கடவுள் தன வடிவில் நாயைப் படைத்தார் என்று அது சொல்வதுண்டு.எல்லா நாய்களுக்கும் அதன் மீது ஒரு குருவுக்குள்ள மரியாதை உண்டு.அந்த நாய்  மற்ற நாய்களிடம் எப்போதும் குரைக்கக் கூடாது என்று போதனை செய்து வந்தது.எந்த நாய் குரைப்பதைக் கண்டாலும் அந்த இடத்திலேயே அது குரைப்பது ஒரு பயனற்ற செயல் என்று போதிக்க ஆரம்பித்துவிடும்.இந்த போதனை செய்பவர்களே இப்படித்தான்!எது ஒன்றை தவிர்க்க முடியாதோ அதைத்தான் செய்யக்கூடாது என்று வலியுறுத்துவார்கள்.மற்ற நாய்களும் குரைப்பதைத் தவிர்க்க முயற்சித்தும் அவற்றால் முடியவில்லை.எனவே குற்ற உணர்வுடன் அவை ஒருநாள் ஒரு இடத்தில் கூடியபோது ஒரு நாய் ,''நமது குரு சொல்வது உண்மை. குரைப்பது ஒரு தேவையற்ற செயல் அது நம் மரியாதையைக் குறைக்கிறது.எனவே நாம் நாளை ஒரு நாள் எங்காவது ஒரு மூலையில் முடங்கிக் கிடந்தாவது நாளை முழுவதும் குரைக்காமல் இருப்போம்,''என்று கூற அனைத்து நாய்களும் அதை ஆமோதித்தன.மறுநாள் சொன்னதுபோல நாய்கள் தங்களை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு குரைக்காமல் இருந்தன.அப்போது அந்த குரு நாயானது வெளியே வந்தது.அதற்கு ஒரே அதிசயம்.எங்குமே குரைப்பு சப்தம் கேட்கவேயில்லை.அதற்கு தெரிந்து விட்டது,தமது சொல்லுக்கு எல்லா நாய்களும் மதிப்புக் கொடுத்துள்ளனவென்று. அதே சமயம் அதற்கு ஒரு பயமும் வந்துவிட்டது.எல்லா நாய்களும் குரைக்கவில்லை என்றால் தனக்கு வேலை எதுவும் இருக்காதே,யாருக்கும் ஆலோசனை கூற முடியாதே என்ற அச்சம் ஏற்பட்டது.அப்போது தனக்கே குரைக்கவேண்டும்போலத் தோன்றியது.அருகில் நாய் எதுவும் இல்லாததால் தைரியமாக அது குரைத்தது.அவ்வளவுதான்.அடக்கிக் கொண்டிருந்த நாய்கள் அவ்வளவும் தங்களுக்குள் யாரோ கட்டுப் பாட்டை மீறி விட்டார்கள் என்ற தைரியத்தில் எல்லாம் ஒன்று சேரக் குரைத்தன.இப்போது குருவான நாய்க்கும் மகிழ்ச்சி,இனிமேல் எல்லோருக்கும் புத்திமதி சொல்லலாம் என்று;மற்ற நாய்களுக்கும் மகிழ்ச்சி,குரைப்பதை யாராலும் கட்டுப் படுத்த இயலாது,எப்போதும்போலக் குரைக்கலாம்என்று.

கவலைப் படுவதற்கான காரணிகளைத் தேடித்தேடி கவலைப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிற நீங்கள்தான் அங்கிருக்கும் சந்தோசத்திற்கான வெளியை மறைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
**********
நம் அக்கறை சிரிக்கக் கூடாது என்பதில் இல்லை....உண்மையில் பார்த்தால் அது அழக்கூடாது என்ற நம் அச்சத்தின் மீதுதான் இருக்கிறது.
**********
தோற்காமல் இருக்க வேண்டுமே என்பதற்காக நீங்கள் ஜெயிக்கப் பார்த்தால்,தோல்வி தான் உங்களுக்கு மிஞ்சும்.
**********
ஒரு வேலையை விரும்பிச் செய்கின்றபோது உங்களுக்கு அதன் கஷ்டம் தெரிவதில்லை.வருந்திச் செய்கிறபோது உங்கள் கஷ்டம் பல மடங்காகிறது.
**********
எல்லோருக்கும் நல்லவனாக இருக்க யாராலும் முடியாது.நீங்கள் தப்பு செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்காமல் செய்யும் எந்த செயலுக்காகவும்,சம்பந்தமில்லாதவர்களின் விமரிசனங்களுக்காகப் பயந்துகொண்டு அதை செய்யாமல் முடங்கிப் போகாதீர்கள்.
**********
யோசித்துப் பார்த்து பிரச்சினை என்னவென்று கண்டு பிடித்துவிட்டால்....அதனைத் தீர்க்க வேண்டுமே...அதனை சந்திக்க வேண்டுமே....அதற்குப் பதிலாக இப்படி முனகிக் கொண்டே இருந்தால் அதுவாகவே சரியாகிவிடும் என்பது நம் எண்ணம்.
**********
உயிரே போனாலும் என் கொள்கையை விட்டுத் தர மாட்டேன் என்று நீங்கள் சண்டை போட்டால் அதற்குப் பெயர் கொள்கை அல்ல,மனோவியாதி.
**********
உங்கள் பிள்ளைக்கு தெரியாமல் வெளிப்படுத்த அன்பு ஒன்றும் மோசமான விஷயமில்லையே.நீங்கள் இரும்புதான்-அந்தப் பதக்கத்தைக் காப்பாத்த எத்தனை நாளைக்கு இப்படி மனசுக்குள்ளேயே அன்பை சுமந்து கொண்டு திரிவீர்கள்?
**********
இந்த உலகமே உங்களுக்கு எதிராக நடக்கிறது என்றால் இந்த ஒட்டு மொத்த உலகிற்கு எதிராக நீங்களும் நடந்து கொள்கிறீர்கள் என்றுதானே அர்த்தம்.
**********
உங்களை ஒருவரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறீர்களே,நீங்கள் ஏன் இதுவரை யாரையும் புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்யவில்லை?
**********
உங்கள் மனம் ஒரு தொட்டி.அதைக் குப்புறக் கவிழ்த்து வையுங்கள்....இல்லை என்றால் குப்பையை வைத்துக் கொண்டு வருபவர்கள் அதில் கொட்டிவிட்டுப் போவார்கள்.
**********
        ---கோபிநாத் எழுதிய,''ப்ளீஸ்!இந்தப் புத்தகத்தை வாங்காதீங்க!''என்ற புத்தகத்திலிருந்து.

வெளியூரிலிருந்து வந்த ஒரு இளைஞன் ஒரு முதியவரை அணுகிக் கேட்டான்,''நான் இந்த ஊருக்குக் குடி வரலாம் என்று நினைக்கிறேன்.இந்த ஊர் மக்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள்?''பெரியவர்,''நீ எந்த ஊரிலிருந்து வருகிறாய்?''என்று கேட்க அவனும் சற்று தூரத்தில் இருந்த ஒரு ஊரிலிருந்து வருவதாகச் சொன்னான்.''அந்த ஊர் மக்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள்?''என்று பெரியவர் அவனைக் கேட்டார்.அவனும்,''மிக மட்டமான மக்கள் அவர்கள்.ஒருவர் நன்றாய் வாழ அவர்கள் பொறுக்க மாட்டார்கள்.அடுத்தவருக்குக் கெடுதல் செய்யத் தயங்காதவர்கள்.அவர்களின் போக்கு பிடிக்காமல்தான் நான் அந்த ஊரை விட்டு இங்கு வரலாம் என யோசித்தேன்.''என்றான்.பெரியவர் சொன்னார்,''நல்ல வேலை என்னிடம் விபரம் கேட்டாய்.இந்த ஊர் மக்கள் உன் ஊர் மக்களைக் காட்டிலும் பொல்லாதவர்கள்.தயவு செய்து நீ இந்த ஊருக்கு வந்து விடாதே,'' இளைஞனும் பெரியவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றான்.நடந்தவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு இளைஞன் பெரியவரிடம் ,''அய்யா,நம் ஊர் மக்கள் நல்லவர்கள்தானே?ஏன் அந்த ஆளிடம் நம் ஊர் மக்களைப் பற்றித் தவறான தகவல் சொன்னீர்கள்?''என்று கோபத்துடன் கேட்டான்.அதற்குப் பெரியவர் அமைதியாகப் பதில் சொன்னார்,''தம்பி,இந்த ஆள் நம் ஊருக்கு வந்தால் சில நாட்கள் கழித்து நம் ஊரைப் பற்றியும் இதே போல்தான் பேசுவான்.எந்த ஊரிலும் நல்லவர்களும்
இருப்பார்கள்;கெட்டவர்களும் இருப்பார்கள். கெட்டதைமட்டும் பார்க்கும் மனோபாவம் கொண்ட இந்த மாதிரி ஆட்கள் நம் ஊருக்கு வராமல் இருப்பதே நல்லது.''

ஒரு விவசாயி தன கைக் கடிகாரத்தைக் கழட்டி வைத்துவிட்டுத் தன் மாட்டுக் கொட்டத்தில் வேலை பார்த்து முடித்தபின் தன் கைக் கடிகாரத்தைத் தேடியபோது அது கிடைக்கவில்லை.தீவிர முயற்சியின் பின்னும் அது அகப்படவில்லை.அந்தக் கடிகாரத்தைப் பொறுத்தமட்டிலும் அது அவனுக்கு ஒரு விலை மதிப்பிடமுடியாத ஒரு பொருள் ஏனென்றால் அது இறந்துபோன அவன் தந்தை அவனுக்குப் பரிசாகக் கொடுத்தது.
அப்போது அருகில் சில சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான்.அவர்களை அழைத்து விவரம் சொல்லித் தேடச் சொன்னான்.எடுத்துக் கொடுப்பவருக்குத் தக்க பரிசு கொடுப்பதாகவும் உறுதி அளித்தான்.சிறுவர்கள் உடனே ஆர்வத்துடன் உள்ளே நுழைந்து இருந்த எல்லாப் பொருட்களையும் தலை கீழாகப் புரட்டியும் கடிகாரம் கிடைத்த பாடில்லை.விரக்தி அடைந்த விவசாயி அனைவரையும் வெளியே போகச் சொல்லி மாட்டுக் கொட்டத்தின் கதவைப் பூட்டினான்.
அப்போது ஒரு சிறுவன் அவனிடம் தனக்கு இன்னொரு வாய்ப்புக் கொடுக்க வேண்டினான்.அவனுடைய ஆர்வத்தைப் பார்த்த விவசாயியும் கதவை மறுபடியும் திறந்து அவனை உள்ளே அனுமதித்தான்.சிறிது நேரத்தில் அச்சிறுவன் கையில் கடிகாரத்துடன் வந்தான் .ஆச்சரியப்பட்ட விவசாயி சிறுவனிடம் அவனால் மட்டும் எப்படி கண்டு பிடிக்க முடிந்தது என்று கேட்டான்.சிறுவன் சொன்னான்,''உள்ளே சென்றதும் நான் அமைதியாக ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து உன்னிப்பாகக் கவனித்தேன்.அப்போது ஒரு இடத்திலிருந்து கடிகாரத்தின் டிக் டிக் ஓசை தெளிவாகக் கேட்டது.அதை வைத்து கடிகாரத்தின் இருப்பிடம் அறிந்து எடுக்க முடிந்தது,'' விவசாயி சிறுவனின் அறிவுத்திறம் கண்டு வியந்து பாராட்டி பரிசளித்தான்.
எந்த வேலையையும் அமைதியாகச் செய்தால் அதை சிறப்பாகச் செய்ய முடியும்.

ஒரு நாள் இரு சிறுவர்கள் தங்கள் பெற்றோருடன் சென்று கொண்டிருக்கும் போது ஒரு பெரிய ஆறு குறுக்கிட்டது.அங்கு ஒரு படகு, ஆள் இல்லாமல் இருந்தது.அவர்கள் அனைவரும் அந்தப் படகின் உதவியுடன் ஆற்றைக் கடக்க முடிவு எடுத்தனர்.படகில் சில குறிப்புகள் இருந்தன;
தாங்கக் கூடிய எடை;120 கிலோ கிராம்.
அவர்களால் ஆற்றைக் கடக்க முடியுமா?
தந்தையின் எடை 82kg
தாயார் எடை79kg
மூத்த சிறுவன் எடை  65kg
இளைய சிறுவன் எடை 50kg.

விடை;
அவர்களால் ஆற்றைக் கடக்க முடியும்.
முதலில் இரு சிறுவர்களும் ஆற்றைக் கடக்க வேண்டும்.
அடுத்து மூத்தவன் இளையவனை அக்கரையில் விட்டுவிட்டு திரும்ப இக்கரைக்கு வர வேண்டும்.
தாய் படகை எடுத்துக் கொண்டு அக்கரை சென்று இறங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.
இளையவன் படகை எடுத்து இக்கரை வரவேண்டும்.
திரும்பவும் இரு சிறுவர்களும் படகில் அக்கரைசெல்ல வேண்டும்.
மறுபடியும் மூத்தவன் இளையவனை இறக்கிவிட்டு இக்கரை வர வேண்டும்.
தந்தை இப்போது படகை எடுத்துக் கொண்டுபோய் அக்கரையில் இறங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.
இளையவன் படகை எடுத்துக் கொண்டு இக்கரை வர வேண்டும்.
இரண்டு சிறுவர்களும் படகில் ஏறி அக்கரையில் இறங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.
இப்போது அனைவரும் அக்கரை போய் சேர்ந்து விட்டனர் அல்லவா?

ஒரு தவறு செய்தபின் அதற்காக நமக்குள் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியை ஏற்படுத்திக் கொள்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.அப்போது இல்லாத ஒரு புத்திசாலித்தனம் இப்போது வளர்ந்திருக்கிறதே என்று மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டுமே தவிர நடந்த நிகழ்ச்சிகளுக்காக வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.
குற்ற உணர்வு என்பது வளர்ந்து விட்ட புத்திசாலித்தனத்தை வைத்து கடந்து போன வாழ்க்கையை நினைத்து நொந்து கொண்டிருப்பது.குற்ற உணர்வினால் மட்டும் ஒருவன் நல்லவனாகிவிட முடியாது.இன்னும் சொல்லப் போனால் குற்ற உணர்வு ஆழமாக ஆழமாக அந்தச் செயலை உங்களால் நிறுத்தவே முடியாது.எந்த ஒரு செயலையும் செய்யும்போது யோசிக்காமல் செய்த பின் யோசிப்பது போஸ்ட் மாஸ்டர் செய்வது மாதிரி.இறந்து போனவரின் உடலை வைத்துக் கொண்டு அதிக பட்சம் என்ன செய்ய முடியும்?அழலாம்.எப்படி இறந்தார் என்று கண்டு பிடிக்கலாம்.வேறு ஒன்றும் செய்ய இயலாது.குற்ற உணர்வும் அது போன்றதே.குற்ற உணர்விலிருந்து  தன்னை  விடுத்துக்  கொள்வது  தியானம்.மற்றவர்களைக் குற்ற உணர்வில் ஆழ்த்தாது இருப்பது  சேவை.   .

பெரும்பாலும் முதுமை எய்தியவர்கள் புலம்புவதுண்டு,''என் பிள்ளைகள் என் பேச்சைக் கேட்பதில்லையே,''என்று.பெற்றோர்களே,ஒன்றை யோசித்துப் பாருங்கள்.உங்கள் பிள்ளைகள் பின்னால் வந்தவர்கள்.நீங்கள் பிறக்கும்போதே உங்களுடன் வந்தவை உங்கள் கையும்,காலும்.வயதாகிவிட்டால்,உங்கள் கையும் காலுமே உங்கள் பேச்சைக் கேட்பதில்லையே?வாரிசுகள் கேட்காததில் என்ன வியப்பிருக்கிறது?
                                  --திருக்குறள் முனுசாமி.
கடந்த காலமோ திரும்புவதில்லை.
நிகழ காலமோ விரும்புவதில்லை.
எதிர்காலமோ அரும்புவதில்லை.
இதுதானே அறுபதின் நிலை!
                                 --வாலி.
அறுபதில் முகத்தில் ஏற்படும் வரிதான் முதுமையின் முகவரி.
                                   --வாலி.